hpeiros-fournos
Coach's Corner

Τρία χρόνια πριν ήταν ένα παραμύθι και σήμερα ο Γιάννης ετοιμάζεται για το All Star game.. για να θυμηθούμε την ιστορία.

»Δεν ήμουν τόσο άξιος για να έρθουν οι Αντετοκούμπο στα χέρια μου »- Σπύρος Βελλινιάτης

Όταν τηλεφώνησα στον Σπύρο για να συναντηθούμε από κοντά φοβήθηκα λίγο, προβληματίστηκα αρκετά πριν τον συναντήσω.
Δεν ήθελα να φθαρεί με τίποτα ο μύθος του ανώνυμου προπονητή.
Πρέπει να ομολογήσω ότι ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου.. ένας άνθρωπος απλός, καθημερινός με ελάχιστες οικονομικές δυνατότητες, ταγμένος στη προπονητική προσπάθεια και στη θυσία για τους αθλητές του.
Αρκετές φορές συγκινήθηκε, λύγισε μπροστά μου, έκλαψε.. μου είπε αρκετά πράγματα που δεν λέγονται,δεν γράφονται, δεν πρέπει για κανένα λόγο να αποτυπωθούν στο χαρτί.
Όταν τον ρώτησα γιατί σε μένα όλα αυτά και όχι σε κάποιον δημοσιογράφο;
Μου απάντησε γιατί εσύ είσαι προπονητής και θα με καταλάβεις.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή.
Ο Σπύρος είναι από τους λίγους προπονητές που έχει άριστες σχέσεις με την Αφρικανική κοινότητα στην Αθήνα.
Έμαθε τον τρόπο σκέψης τους, τις θρησκείες τους και τις ιδιαιτερότητες των λαών αυτών. Έχοντας μεγαλώσει στο εξωτερικό και με τον έναν του γονέα αλλοδαπό μπορούσε να νιώσει και τις δύο πλευρές και τις δύο κουλτούρες.
Τα προηγούμενα χρόνια είχαν εμφανιστεί μεγάλα ταλέντα από την Αφρικανική Κοινότητα
Ο Κέισι, ο Μαφούτα, ο Κούλου,
ο Ζαχαρόπουλος που ο κάθε ένας για δικούς του λόγους δεν κατάφερε να κάνει το κάτι παραπάνω.
Ο coach ανήσυχος όπως ήταν αισθανόταν ότι κάτι πολύ μεγάλο ερχόταν αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει πότε και που θα συμβεί.

Είχε ήδη γνωρίσει τον Θανάση και προσπαθούσε να τον πείσει να τον εμπιστευτεί, αλλά τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας και το πάθος του πατέρα για το ποδόσφαιρο δεν βοηθούσαν στην κατεύθυνση του μπάσκετ.
Ξαφνικά το φως.. η λάμψη.. η μέρα που πρωτοείδε τον Γιάννη.
Ήταν μια μέρα που περπατούσαν μαζί τα αδέρφια με φίλους τους.
Η στιχομυθία άγνωστη στον πολύ κόσμο..
»Θανάση ποιος είναι αυτός ο πιτσιρικάς, πέσμου σε παρακαλώ;
Ο αδερφός μου ο Γιάννης .. είναι 13 ετών και παίζει ποδόσφαιρο.
Αγόρι μου εσύ είσαι γεννημένος για μπάσκετ και μια μέρα αν με εμπιστευτείς μπορεί να γίνεις ο καλύτερος στον κόσμο.»
Από τότε ξεκινάει ένας ατελείωτος αγώνας, ένας αγώνας φόβου και αγωνίας του coach, ένας αγώνας που ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας μεταξύ σταματάω ή συνεχίζω για πέντε ολόκληρα χρόνια.
(Τα παζάρια και οι λαϊκές της Θήβας γνωρίζουν την αλήθεια.. )
Ο coach δικαιώθηκε στα επτά με την είσοδο του Γιάννη στα draft του Ν.Β.Α. και τη θέση 15.

Είπα ψέματα πολλά.. πάρα πολλά για να βοηθήσω τα παιδιά .. όταν πήγαιναν καλά κανένας δεν μου έδινε σημασία αλλά όταν κάτι στράβωνε με φώναζαν και μου έλεγαν βρες λύση τώρα.
Τι να πρωτοθυμηθώ .. είναι τόσα πολλά.
Μία φορά μετά από άσχημη εμφάνιση του Θανάση μας χλεύαζαν απ’ την κερκίδα.. μας μηδένισαν εντελώς.. όταν ρώτησα το παιδί τι είχε και δεν έπαιξε καλά μου απάντησε ότι είχε να φάει για δύο μέρες.
Θυμάμαι ότι τον πήγα απέναντι απ’το γήπεδο για φαγητό κι έφαγε οκτώ σουβλάκια.

Ξέρεις ότι ψάχτηκα σε αρκετές ομάδες αλλά ο φόβος του χρώματος.. ο φόβος του ρατσισμού μου έκλεινε τις πόρτες;
Τι άλλο να σου πω.. αφού ξέρεις ότι δεν πρέπει μη με ρωτάς.

Οι άνθρωποι που βοήθησαν λίγοι, αλλά αληθινοί μαχητές του αθλήματος..
Λουκάς Καρακούσης έφορος του Φιλαθλητικού .. ο άνθρωπος που έβαζε κάθε μήνα γερά το χέρι στην τσέπη για να ζήσουν την οικογένεια τους οι Αντετοκούμπο.
Κοσμάς Χατζηχαραλάμπους έχει μαγαζί με φαγητό, έδινε ότι περίσσευε και τους το έδινα μετά από κάθε προπόνηση για να φάνε.
Τάκης Ζήβας προπονητής Φιλαθλητικού προσάρμοσε το παιχνίδι του στο ταλέντο τους κι έκανε πολλές φορές πίσω στη φιλοσοφία του για να ανεχθεί τις απουσίες τους και τις παραξενιές τους
και άλλοι .. που έδωσαν από λίγα έως πολλά για να μείνουν τα παιδιά στο γήπεδο.
Όταν τον ρώτησα οι μεγάλες ομάδες και η Ομοσπονδία τι έκαναν γι’ αυτά τα παιδιά;

Εδώ σταμάτησε.. δεν μίλησε.. έβαλε το κεφάλι χαμηλά.. έσφιξε το πρόσωπο του.
Μου λέει λοιπόν τα εξής :
Δυστυχώς δεν κατάλαβαν τι και πόσο μεγάλο ερχόταν.
Ξέρεις ότι πέντε χώρες του πρόσφεραν υπηκοότητα.. το ξέρεις;
Ξέρεις ότι ήρθαν έξι ομάδες του Ν.Β.Α. για να τον δουν;
Ξέρεις ότι η ΣΑΡΑΓΟΣΑ του πρόσφερε πέντε χρόνια συμβόλαιο ;
Τότε λοιπόν και λίγο πριν τα draft ενδιαφέρθηκαν αλλά με προσφορές εκμετάλλευσης γιατί και πάλι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ερχόταν !!!!!
Στην ΕΛΛΑΔΑ δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός ανάδειξης ταλέντου.. κανένας.

Είπαμε πολλά ακόμα που δεν πρέπει να μαθευτούν κι ευχαριστώ τον coach που με εμπιστεύτηκε..
Για το τέλος αφήνω τα λόγια του..
»Αποφάσισα να εκβιάσω τη ζωή μου και να θυσιαστώ εγώ για τα παιδιά »

Σημείωση : Ο coach δεν έχει πρωινή δουλειά.. δεν έχει οικογένεια.. δεν έχει αυτοκίνητο και μετακινείτε με ποδήλατο.

»Basketball is life» Διονύσης Γκιουλέας

To Top